جزیره عشق

با سکوت زیرکانه منو فریاد زدی

با چشات دوست دارم رو تو گوشم داد زدی

با نگاه عاشقت مست مستم کردی

بی می و جام و سبو باده پرستم کردی

الهی الهی تا نفس تو سینه هست

بمونی برای من

 چه شتابیست به راه؟

 به چه خواهی بردن در شبی این همه تاریک پناه ؟

مرمرین پله آن غرفه عاج

  لحظه ها رو دریاب

چشم فردا کور است. 

در سكوت مي توان نگاه را معنا كرد

و آن را با عشق به دل پيوند زد

مي توان بهار را به ديدار برگهاي خزان زده برد

و براي رازقي هاي اميد از عطر دوست داشتن گفت

مي خواهم سكوت كنم و تنها به حرف نگاهت گوش كنم

باور كن صدامو باور كن

        صدايي كه تا عمق بسته است

باور كن        قلبمو باور كن

        قلبي كه كوهي ...    اما شكسته است

                شكسته است...

باور كن     دستامو باور كن

كه سادگيه نوازشي است

باور كن چشم منو باور كن

          كه يك قصيده خواهش است

باور كن   هميشه باور كن

            كه من به عشق صادق ام

باور كن    حرف منو باور كن

                   كه من هميشه عاشقم

کسی که عاشق است و از معشوق دورافتاده و یا عزا دار است و مرگ عزیزی قلبش را می سوزاند ؛ می گرید ؛ غمگین است ؛ هر گاه دلش یاد او می کند و زبانش سخن از او می گوید ؛ و روحش آتش می گیرد و چهره اش بر می افروزد ؛ چشمش نیز با او هم دردی می کند ؛ یعنی اشک می ریزد ؛ با اشک می جوشد ؛ و این حالات همه نشانه های لطیف و سریح ایمان عمیق و عشق راستین اویند .

دکتر علی شریعتی  

هرگز دستي را نگير وقتي قصد شکستن قلبش رو داري

هرگز نگو براي هميشه وقتي ميدوني جدا ميشي

هرگز نگو ‏دوست داري اگر حقيقتا به آن اهميت نميدي درباره احساست سخن نگو اگر واقعا وجود ندارد

هرگز سلامي نده وقتي ميدوني خداحافظي در پيشه

به کسي نگو تنها اوست وقتي در فکرت ‏به ديگري فکر ميکني

قلبي را قفل نکن وقتي کليدش رو نداري

کسي رو که دوست داري به اين آسوني ها از دست ‏نده,شايد هيچوقت کسي رو به اون اندازه دوست نداشت هیچ می دانی که رفتی من چه حالی داشتـــــم دور خود می گشتم

و با خود جدالی داشتـــم لحظه ها زل می زدم برقاب عکس خاطــــرات لحظه ها رد می شد ومن عشق خیالی داشتم لحظه ها رد می شد و رد می شدی ازپیش من پیش چشمم چشمه ی آب زلا لی داشتــــم

مي گويند سه چيز زاده عشق نيست
جدايي
سفر
فراموشي
ولي آن زمان كه تومرا تنها گذاشتي
رفتي
و فراموشم كردي
من لحظه لحظه عاشقت شدم.

به جرم اينكه خيلي ساده بودم
به زندان دلت افتاده بودم
اگرچه حكم چشمانت ابدبود
براي مرگ هم اماده بودم

هرگز به چشماني نگاه نکن ‏وقتي قصد دروغ گفتن داري

ديگر از من تا خاك شدن راهي نيست
از سر اين بام
اين صحرا
اين دريا
پر خواهم زد
خواهم مرد...

کاش...

کاش میشد...

کاش میشد بهت بگم چقدر صداتو دوست دارم

شب را دوست ندارم زيرا سياهي آن مرا ياد چشمانت مي اندازد

برف را دوست ندارم زيرا سيماي تو را در خاطرم زنده مي كند

دريا را دوست ندارم زيرا موجش مرا هميشه به ياد گيسوان تو مي اندازد

ساحل را دوست ندارم زيرا در نبودنت دور چشم همه به اغوشش پناه مي بردم

بهار را دوست ندارم زيرا زندگي را از من گرفت

صداقت را دوست ندارم زيرا انرا هيچ وقت در نگاه تو نيافتم

اشك را دوست دارم چون همدم تنهايي من بوده در رنج با تو بودن

لبخند را دوست ندارم چون بر لبان تو مي نشت و غم از آن من بود

آسمان زمين ابر خورشيد را دوست ندارم چون همه را به خاطر تو دوست داشتم

خدا را دوست ندارم چرا كه مرا عاشق تو كرد.

دلم می خوا ست دو تا بال داشتم و پرواز می کردم و به اسمون  مهربونی ها می رفتم..

دلم می خواست پرنده بودم روی لانه ای زندگی می کردم که دونه دونه ی

چوب هاش تو را لمس کرده بودن و روی لانه ای می خوابيدم که چوب هايش را با هم جمع کرده بودیم ..

 دلم می خواست برايت از عشق بگويم از تنهايی ...

دلم می خواست از گلبرگ ياس برات پلی بسازم و با هم از مرز های غرور بگذريم . ..

دلم می خواست مثل غروب باشم صاف و بدون لکه ای ابر ...

دلم می خواست مثل خدا همه غم ها را می ديدم اما هيچ نمی گفتم ..

دلم می خواست مثل اسمون .  دلم بزرگ و پهناوربود ...

دلم می خواست مثل اب بارون پاک پاک بودم تا غبار نفرت را از دل ها پاک کنم  ...

دلم می خواست مثل دريا ساحل را در اغوش بگيرم ...

دلم می خواست فرشته بودم تا هميشه عاشق بمانم ...

دلم می خواست جای آسمون بودم و می توانستم بلند گريه کنم ...

 دلم می خواست از ستاره های آسمون برات يک ابر می ساختم ...

دلم می خواست بارون بياد که بشوره بدی ها و غم ها را بی وفا ايی ها را ...

دلم می خواست لحظه ها را پس گرفت ....

دلم می خواست در تو گم  می شدم ....

دلم می خواست از ان لبخندت بگويم که به من عشق را اموخت و من را عاشقت کرد ...

چرا هیچکس نظر نمیده

همیشه از اخرش می ترسیدم

همیشه تو فکرم هم نمی گنجید که به اخر راه فکر کنم

هیچ وقت به اخرش نگاه نمی کردم

هیچ وقت نمی گذاشتی طمع غم را بچشم

همیشه می گفتم تا گرمای نفس هات را دارم غم ندارم

همیشه تو لحظه ها می دوییدم و لذت می بردم

هیچ وقت نفهمیدم که چه طور ی میشه یادت بره  اون روز ها که ۱ قدم  مانده تا بهت برسم

هیچ وقت نمی خواستم جایی باشم که با بوی تو زندگی کنم

همیشه سیاهی را فقط در حد یک رنگ می دیدم

همیشه  تولد ثانیه ها را می دیدم مرگشان را درک نمی کردم

هیچ وقت نمی توانستم تو چشمات نگاه کنم

و همیشه و همیشه در حسرت نگاهت می مانم

يک شبي با ياد تو بدرود خواهم گفت و رفت

خاطراتت را به جوي آب خواهم گفت و رفت

در فرار شعرهايم يک شبي خواهم نشست

آخرين اشعار خود را بر تو خواهم گفت و رفت

با خيالت بر ديار قصه ها رفتم ولي

قبل رفتن قصه ام را با تو خواهم گفت و رفت

من ندانستم بگويم عاشق چشمان پر مهر توام

يک شبي در خواب تو اين جمله خواهم گفت و رفت

شعله هاي عشق من هر دم زبانه مي کشد از هجر تو

بر دل ديوانه ام خاموش خواهم گفت و رفت.

با اينكه دل پردردم را شكستي!

با اينكه به نگاه پر حرفم پشت كردي!

بااينكه آرزوهايم را بر باد دادي!

با اينكه بر دل پرمهرم طعنه زدي!

با اينكه سپيدي مرابه سياهي كشيدي!

با اينكه به نبودنم راضي هستي!

با اينكه خنجر نفرت را به من هديه كردي!

با اينكه هرچه بايدنمي كردي كردي!

با اينكه بر همه احساساتم خاك تيره پاشيدي!

                                                                بازهم دوستت دارم

اما هنوز هم امیدوارم که در اخرین

.

خواستم براي از دست دادنت اشك بريزم ولي ديدم

تو آشناترین برای من بودی و تنها باده عشقم که از جام نگاهت سیراب می گشتم

دریغ که در یک غروب بی انتها بار سفر بستی و رفتی خاطراتمان را در کوله بارت گذاشتی و عزم

سفر کردی.

هرچه نگاهت کردم هرچه صدایت کردم هرچه فریاد کشیدم هرچه بر سروسینه کوفتم و نامت را با

هزار آرزو به زبان آوردم  خاموش نگاه کردی و رفتی. آن روز غنچه های بغض در گلویم شکفت و آسمان

ابری چشمانم بارانی شد. آن روز پرزدی و رفتی و پیش از آن که تو را ببویم در میان نگاه مبهوتم پرپر

شدی و غمی به وسعت دریا در وجودم طوفانی شد.

شاید یک روز وقتی که من تنها در دشت غروب آفتاب را تماشا میکنم از پشت تپه ها با یک سبد پر

از یاس و نرگس پیدا شوی و بیایی و به سبزه های دشت شوق شکفتن دهی.

من هر شب دعا میکنم که تو هر چه زودتر از مهمانی فرشتگان خدا باز گردی. من هر روز صدای گامهایت

را می شنوم که از آسمان ها می آیی و در محراب گلها نمز صداقت می خوانی  و می بینم اطلس ها

و مریم ها را که در این نماز به معصومیت اشکهای تو اقتدا می کنند.

ای کاش بیایی نه برای پرندگان رها شده از قفس

غربت بلکه برای دل تنها و عریان من.......

شهر عشق

به شهر عشق نمی رم بي تو هرگز
نشم عاشق نمی رم بي تو هرگز

غروب بی كسی ها مونسم شد
ببين بی تو چه پيرم ، بي تو هر گز

نياي روزی كه رو لب باشه آهی
نه عشق باشه نه از من يه نگاهی
 

نيای روزی ببينی از غم تو
نمونده بر سرم موی سياهی ، موی سياهی

ميدونم كه تو عاشق پرستی
به رو من چرا درها رو بستی

نميگيری سراغی از دل من
چرا كوه اميدم رو شكستی

نه يه لبخند ، نه حرفی تازه دارم
تو رفتی ، جز خدا چيزی ندارم

نياد روزی ببينم بي قرارم
به راهی پر ز غم عزم ديارم